Stożek rogówki - niebezpieczne i podstępne schorzenie

Stożek rogówki, to schorzenie, w którym rogówka stopniowo przybiera stożkowaty, uwypuklony kształt, następstwem czego jest jej centralne lub paracentralne ścieńczenie.

Postępujący proces zmian zwyrodnieniowych prowadzi do deformacji, a następnie mętnienia najważniejszej optycznie części oka. Zmiany te doprowadzają do obniżenia ostrości wzroku
z powodu nieregularnego astygmatyzmu. Stożek rogówki zalicza się do postępujących dystrofii rogówki, których źródłem są wrodzone zaburzenia przemiany materii.
Choroba ta występuje najczęściej u młodych osób, głównie w okresie dojrzewania, ale objawy mogą być odczuwane przez pacjenta znacznie później. Objawy początkowe są dość charakterystyczne, a pomimo to często wczesne postacie stożka rogówki pozostają nierozpoznane, szczególnie podczas rutynowego badania wzroku, czy doborze okularów. Dlatego tak ważny jest wybór dobrego specjalisty. Bywa, iż nawet podczas badania w lampie szczelinowej pojawia się jedynie łagodny astygmatyzm.

 

Na tym poziomie chorobę tę rozpoznaje się wyłącznie na podstawie badania topograficznego rogówki.

Najczęstszym objawem stożka, który pojawia się podczas badania okulistycznego jest trudność w doborze korekcji okularowej.

Pacjenci najczęściej skarżą się na:

  • szybko postępujący spadek ostrości widzenia
  • częste zmiany korekcji okularowej (nawet kilka razy w roku)
  • rozmycie konturów
  • zamglenie obrazu
  • objawy halo wokół źródeł światła
  • nadwrażliwość na światło
  • mnogie widzenie (naturę tego zaburzenia najlepiej ilustruje patrzenie na jasny punkt na ciemnym tle, gdzie zamiast jednego obrazu pacjent widzi ich wiele (dwa lub więcej), chaotycznie rozrzuconych w przestrzeni. Układ tych obrazów często ulega zmianom w dłuższych okresach)
  • świąd i zaczerwienienie oczu, częste pocieranie

Doświadczane przez pacjentów zniekształcenie obrazu jest wynikiem nierównej powierzchni rogówki oraz powstających na jej wierzchołku blizn. Czynniki te sprawiają, że na rogówce tworzą się obszary przesyłające obraz do wielu miejsc na siatkówce, czego objawem jest poliopia jednooczna. Efekt ten może się nasilać przy słabym świetle, gdy przywykła do ciemności źrenica rozszerza się, odsłaniając większą powierzchnię nierównej rogówki.

 

U większości pacjentów ze stożkiem rogówki początkowo stwierdza się, przeważnie we wczesnym okresie dojrzewania, łagodny astygmatyzm. Rozpoznanie stożka następuje w konsekwencji przed 18. lub tuż po 20. roku życia. W rzadkich przypadkach choroba może wystąpić u dzieci lub ujawnić się dopiero w późnych latach wieku dojrzałego.

Przebieg stożka rogówki bywa różny, u niektórych pacjentów choroba utrzymuje się w jednym stadium przez wiele lat lub stale, u innych rozwija się gwałtownie lub przybiera formę okresowych pogorszeń pomimo ogólnie łagodnego przebiegu. Stożek rogówki najczęściej rozwija się przez 10 do 20 lat, po czym następuje zatrzymanie zmian.

 

Cechy charakterystyczne dla stożka rogówki:

 

 

 

  • - Choroba nie ma podłoża zapalnego.
  • - Charakteryzuje się ścieńczeniem rogówki – najczęściej w jej części centralnej.
  • - Ma charakter progresywny, nieprzewidywalny – stożek rogówki rośnie, ale tempo wzrostu jest nieprzewidywalne. Może zatrzymać się na poziomie zarówno umiarkowanym jak i zaawansowanym.
  • - Występuje zwiększająca się krzywizna i wypiętrzenie rogówki - Stożek rosnąc doprowadza do coraz większego „wybrzuszania” rogówki, co powoduje iz staję się ona coraz cieńsza, ma nieregularny kształt, a nawet powstają na niej blizny.
  • - Szczyt zachorowań ma miejsce między 20 a 30 rokiem życia, chociaż może trwać po 40 roku życia.

Choroba dotyka jedną osobę na tysiąc, bez względu na pochodzenie etniczne i płeć chorego.

Stożek rogówki zaczyna się w jednym oku, a następnie atakuje również drugie. Obustronny stożek rogówki dotyczy 90 proc. zachorowań.

Nie znane są przyczyny powstawania tego schorzenia. Badania wykazują jedynie, że u 7% pacjentów stożek rogówki występował w ich rodzinie, co może świadczyć o dziedziczności tego schorzenia.

Natomiast faktem jest, iż ilość pacjentów z roku na rok rośnie i w Polsce dotyka już kilku tysięcy osób.

Przyjmuje się w ciągu 16 lat w około 50% prawidłowych oczu nastąpi progresja stożka. Największe ryzyko występuje w ciągu pierwszych 6 lat od diagnozy.

 

Nie bagatelizuj choroby

 

 

Nie wolno lekceważyć stożka rogówki, bo nie podjęcie leczenia może doprowadzić do poważnych zaburzeń, a w efekcie nawet znacznego osłabiania wzroku. Choroba jest jedną z najczęstszych przyczyn przeszczepu rogówki.

 

Najnowocześniejszą metodą zahamowania postępu jest cross – linking. Polega on na naświetlaniu rogówki światłem ultrafiloetowym odpowiedniej długości. W ten sposób powstają nowe chemiczne połączenia między molekułami kolagenu rogówki, które zwiększają jej odporność.

 

Wychodząc naprzeciw potrzebom pacjentów ze stożkiem rogówki Centrum Medyczne VISUS w Starachowicach oferuje zabiegi cross-linkingu rogówki przy pomocy najnowocześniejszego na świecie urządzenia Avedro KXL.

 

Jest to terapia mająca za zadanie zahamowanie postępu stożka poprzez wzmacnianie połączeń pomiędzy włóknami kolagenowymi zrębu rogówki. Dzięki cross-linkingowi uzyskujemy zwiększenie sztywności rogówki i zmniejszenie podatności na dalsze uwypuklanie.

 

Nowoczesne rozwiązania zastosowane w Avedro KXL dały większą moc w połączeniu z krótszym czasem naświetlania, co zwiększa komfort i bezpieczeństwo pacjentów. Ponadto Avedro KXL (http://avedro.com/) umożliwia wykonanie zabiegu cross-linkingu przeznabłonkowo, bez konieczności jego usuwania.

 

Rejestracja i informacja

 

Centrum Medycznego “VISUS”

ul. Hanki Sawickiej 3, 27-200 Starachowice

 

poniedziałek – piątek

7.00 –20.00

sobota

8.00 – 14.00